انواع سمعک بر اساس نوع انتقال صدا | بررسی روش انتقال صدا در سمعک

زمانی که صحبت از راهکارهای جبران کم‌شنوایی به میان می‌آید، باید بدانیم که همه سیستم‌های کمک‌شنوایی صدا را به یک روش ثابت به سیستم عصبی ما نمی‌رسانند. در واقع، مسیر انتقال صدا در سمعک کاملا به ماهیت افت شنوایی و سلامت فیزیکی بخش‌های مختلف گوش بستگی دارد؛ برخی از این دستگاه‌ها صدا را از طریق مجرای گوش و پرده صماخ به گوش میانی منتقل می‌کنند، درحالی‌که برخی دیگر با ایجاد ارتعاش در استخوان جمجمه، گوش میانی را به‌طور کامل دور می‌زنند.

گروه سومی نیز وجود دارند که وظیفه اصلی آن‌ها دریافت صدای سمت دارای شنوایی ضعیف‌تر و ارسال آن به گوش مقابل است. برای درک بهتر انواع سمعک بر اساس نوع انتقال صدا، باید با پنج زیرمجموعه اصلی یعنی سیستم‌های انتقال هوایی، هدایت استخوانی، BAHA، CROS و BiCROS آشنا شویم. انتخاب دقیق میان این روش‌ها، مستقیما به نوع و شدت افت شنوایی، سلامت ساختاری گوش خارجی و میانی، وضعیت آستانه‌های هر دو گوش و توانایی پردازش گفتار فرد وابسته است.

انواع سمعک بر اساس نوع انتقال صدا کدام‌اند؟

برای بررسی انواع سمعک بر اساس نحوه انتقال صدا، در قدم اول باید این دستگاه‌ها را در سه دسته‌بندی اصلی و کاربردی قرار دهیم: انتقال صدا از راه هوا، انتقال صدا از راه استخوان، و در نهایت سیستم‌های انتقال یا مسیریابی صدا از یک سمت سر به گوش مقابل. این دسته‌بندی پایه‌ای به ما کمک می‌کند تا منطق عملکرد هر دستگاه را بهتر درک کنیم.

در این طبقه‌بندی، سیستم‌هایی مانند BAHA در گروه دستگاه‌های هدایت استخوانی قرار می‌گیرند که از ارتعاش مکانیکی بهره می‌برند. در مقابل، سیستم‌های CROS و BiCROS بیشتر به‌عنوان تجهیزات مسیریابی صدا شناخته می‌شوند؛ زیرا آن‌ها یک مسیر فیزیولوژیک مستقل مانند هدایت هوایی یا استخوانی ایجاد نمی‌کنند، بلکه صرفا اطلاعات صوتی را میان دو سمت سر جابه‌جا می‌کنند.

سمعک انتقال هوایی

رایج‌ترین مسیری که در کلینیک‌های شنوایی‌شناسی برای جبران کم‌شنوایی انتخاب می‌شود، استفاده از سمعک انتقال هوایی است. این دستگاه‌ها امواج صوتی محیط را دریافت و پردازش می‌کنند؛ سپس صدای تقویت‌شده و متناسب با ادیوگرام فرد را از طریق یک رسیور یا بلندگو، وارد مجرای گوش کرده تا به پرده گوش برخورد کند.

این مسیر دقیقا مشابه فرایند شنوایی طبیعی انسان است که در آن امواج صوتی از راه هوا وارد مجرا شده و پس از عبور از استخوانچه‌های گوش میانی، به حلزون گوش داخلی می‌رسند. انتخاب این سیستم‌ها مستقیما به باز بودن مجرای گوش و عدم وجود عفونت‌های مزمن در گوش میانی بستگی دارد.

مزیت بزرگ این روش، تنوع بی‌نظیر در شکل‌های ظاهری دستگاه و امکان تنظیم بسیار دقیق بهره فرکانسی است. بااین‌حال، تفاوت انتقال هوایی با هدایت استخوانی در این است که اگر مسیر آناتومیک گوش خارجی یا میانی مسدود باشد، ارسال صدا از راه هوا با شکست مواجه خواهد شد.

سمعک استخوانی

وقتی مسیر طبیعی ورود امواج صوتی مسدود باشد، سمعک استخوانی به‌عنوان یک راهکار جایگزین و بسیار مؤثر وارد عمل می‌شود. این دستگاه‌ها به‌جای تولید صدای آکوستیک، اصوات را به ارتعاشات مکانیکی ظریفی تبدیل کرده و این ارتعاش را مستقیما از طریق استخوان جمجمه به مایعات حلزون گوش داخلی می‌رسانند.

در این روش هوشمندانه، مسیر آناتومیک گوش خارجی و بخش عمده‌ای از سیستم مکانیکی گوش میانی به‌طور کامل دور زده می‌شود. این ویژگی برای افرادی که با ناهنجاری‌های مادرزادی گوش خارجی یا عفونت‌های مزمن درگیر هستند، یک مزیت حیاتی و تعیین‌کننده محسوب می‌شود.

این سیستم‌ها در مدل‌های غیریکاشتنی نیز در دسترس هستند و پردازشگر آن‌ها معمولا روی یک هدبند، سافت‌بند یا وسیله نگهدارنده مخصوص قرار می‌گیرد. البته پیش‌شرط اصلی برای تجویز موفقیت‌آمیز این روش، بررسی دقیق سلامت و عملکرد سلول‌های مویی در گوش داخلی است.

سمعک هدایت استخوانی یا BAHA

سیستم شنوایی استخوان‌لنگر یا BAHA، در واقع یکی از پیشرفته‌ترین انواع سمعک هدایت استخوانی است و هرگز نباید به‌عنوان یک روش کاملا مجزا از سیستم‌های استخوانی دسته‌بندی شود. این تکنولوژی نیز بر پایه انتقال ارتعاش از طریق جمجمه کار می‌کند.

پردازشگر این سیستم، ارتعاشات را دریافت کرده و با دور زدن گوش خارجی و میانی، آن را با کیفیت بالایی به گوش داخلی تحویل می‌دهد. سیستم‌های استخوان‌لنگر معمولا برای رفع مشکلات پیچیده گوش میانی، کم‌شنوایی‌های انتقالی یا آمیخته و در شرایط خاصی از ناشنوایی یک‌طرفه (Single-Sided Deafness) ارزیابی می‌شوند.

سیستم‌های کاشتنی هدایت استخوانی

در مدل‌های کاشتنی، بخش کوچکی از دستگاه طی یک جراحی سرپایی در استخوان جمجمه پشت گوش ثابت می‌شود. سپس پردازشگر خارجی که وظیفه دریافت و آنالیز صدا را بر عهده دارد، به این پایه متصل می‌گردد.

انتقال ارتعاش در این سیستم‌ها می‌تواند از طریق اتصال مستقیم فیزیکی یا به‌واسطه ارتباط مغناطیسی از روی پوست بسته انجام شود. این روش باعث می‌شود اتلاف انرژی ارتعاشی به حداقل ممکن برسد و کیفیت صدای دریافتی به‌مراتب شفاف‌تر باشد.

سیستم‌های غیریکاشتنی یا نیمه‌ایمپلنتی

برخی از مراجعان بنا به دلایل پزشکی یا محدودیت سنی، شرایط جراحی را ندارند. برای این افراد، پردازشگرهای استخوانی به‌صورت کاملا غیریکاشتنی و از طریق هدبندهای الاستیک یا سافت‌بندها روی پوست سر قرار می‌گیرند.

باید توجه داشت که کاربرد عبارت «نیمه‌ایمپلنتی» به سیستم‌هایی اشاره دارد که دارای یک جزء داخلی کاشته‌شده هستند، اما بخش خارجی آن‌ها قابلیت جداسازی دارد. بنابراین نباید دستگاه‌های کاملا غیریکاشتنی را با مدل‌های دارای ایمپلنت اشتباه گرفت.

سمعک کراس یا CROS

در کلینیک حانا، بارها با مراجعانی روبه‌رو می‌شویم که در یک گوش شنوایی کاملا طبیعی دارند، اما گوش دیگر آن‌ها فاقد شنوایی قابل‌ارزیابی است. سمعک کراس دقیقا برای مدیریت همین شرایط خاص طراحی شده است؛ جایی که تقویت مستقیم گوش ضعیف‌تر هیچ سودی برای درک گفتار ندارد.

در این تکنولوژی، یک میکروفون حساس در سمت گوش ناشنوا قرار می‌گیرد تا اصوات آن سمت را شکار کند. سپس این اطلاعات صوتی به‌صورت بی‌سیم به دستگاهی که روی گوش دارای شنوایی طبیعی قرار دارد، ارسال می‌شود تا فرد صداهای سمت ضعیف‌تر را نیز بشنود.

هدف اصلی CROS، غلبه بر اثر سایه سر (Head Shadow Effect) و شنیدن صداهایی است که از سمت گوش ضعیف‌تر می‌آیند. بااین‌حال، باید تأکید کرد که این سیستم شنوایی دوگوشی طبیعی را به‌طور کامل بازنمی‌گرداند، بلکه صرفا آگاهی محیطی فرد را افزایش می‌دهد.

سمعک بای‌کراس یا BiCROS

سیستم سمعک بای‌کراس برای شرایطی کاربرد دارد که یک گوش کاملا ناشنوا یا غیرقابل‌استفاده است و گوش بهتر نیز دارای درجاتی از کم‌شنوایی بوده و به تقویت نیاز دارد. این وضعیت معمولا تحت عنوان کم‌شنوایی دوطرفه نامتقارن شناخته می‌شود.

نحوه عملکرد این روش به این صورت است که صدای سمت گوش غیرقابل‌استفاده دریافت و به گوش بهتر منتقل می‌شود؛ اما هم‌زمان، میکروفون گوش بهتر نیز صداهای محیط را دریافت کرده و متناسب با افت شنوایی همان گوش، آن‌ها را تقویت می‌کند.

تفاوت اساسی این روش با CROS در لزوم تقویت صدای ورودی به گوش بهتر است. موفقیت استفاده از BiCROS به‌شدت به میزان شنوایی باقی‌مانده و البته قدرت تشخیص گفتار در گوش بهتر وابسته است و تنظیمات انتقال و تقویت باید کاملا مجزا انجام شوند.

جدول مقایسه انواع روش انتقال صدا در سمعک

برای درک سریع‌تر تفاوت میان مسیرهای مختلف، نگاهی به ساختار و هدف نهایی هر تکنولوژی می‌اندازیم. در این مقایسه، وضعیت گوش هدف و شیوه رسیدن ارتعاش صوتی به عصب شنوایی، تعیین‌کننده اصلی نوع دستگاه است.

همان‌طور که در ساختار جدول مشخص است، BAHA در واقع زیرمجموعه پیشرفته‌ای از تکنولوژی هدایت استخوانی محسوب می‌شود. از سوی دیگر، سیستم‌های CROS و BiCROS بر خلاف دو مدل اول، صدا را در طول مسیر فیزیولوژیک تقویت نمی‌کنند، بلکه آن را میان دو سمت سر انسان مسیریابی و جابه‌جا می‌نمایند.

تفاوت سمعک انتقال هوایی و استخوانی چیست؟

تفاوت بنیادین این دو تکنولوژی در مسیری است که برای رساندن اطلاعات صوتی به حلزون گوش انتخاب می‌کنند. بر اساس آمارهای بالینی، حدود ۹۰ درصد از مراجعان کاندید دریافت سیستم‌های انتقال هوایی هستند؛ اما برای گروه کوچکی از افراد، مسیر آناتومیک گوش به‌گونه‌ای است که هدایت هوایی به یک چالش بزرگ تبدیل می‌شود.

فردی را تصور کنید که دچار التهاب مزمن گوش میانی و ترشحات مداوم است. اگر برای این شخص از رسیورهای داخل مجرا (انتقال هوایی) استفاده کنیم، نه تنها رسیور در اثر رطوبت خیلی زود خراب می‌شود، بلکه مسدود کردن مجرا باعث تشدید عفونت و درد خواهد شد. در چنین موقعیتی، یک سیستم استخوانی که روی جمجمه قرار می‌گیرد، بدون مسدود کردن مجرا، صدای شفافی را مستقیما به گوش داخلی می‌رساند. این مثال به‌خوبی مرز میان انتخاب این دو فناوری را روشن می‌کند.

در نهایت، بررسی فاصله آستانه هدایت هوایی و استخوانی در ادیوگرام، مهم‌ترین فاکتوری است که شنوایی‌شناس برای انتخاب میان این دو روش مورد استناد قرار می‌دهد.

تفاوت سمعک استخوانی معمولی و BAHA چیست؟

هر دو سیستم از اصل هدایت استخوانی پیروی می‌کنند و هدف مشترک آن‌ها تحریک مستقیم مایعات حلزونی است؛ اما نحوه اتصال پردازشگر به سر و کیفیت انتقال ارتعاش مکانیکی در آن‌ها تفاوت‌های ساختاری مشخصی دارد.

• نحوه اتصال: سیستم‌های استخوانی معمولی با استفاده از فشار فیزیکی هدبند یا تل روی پوست سر ثابت می‌مانند، درحالی‌که BAHA از طریق یک اتصال جراحی‌شده به استخوان یا مگنت زیرپوستی متصل می‌شود.
• کیفیت انتقال ارتعاش: در مدل‌های معمولی، بافت نرم پوست مقداری از انرژی ارتعاشی را جذب کرده و باعث افت کیفیت در فرکانس‌های بالا می‌شود؛ اما در BAHA، ارتعاش به‌صورت مستقیم‌تری به استخوان و سپس عصب شنوایی می‌رسد.
• راحتی در استفاده طولانی‌مدت: فشار مداوم هدبندهای معمولی ممکن است باعث خستگی یا قرمزی پوست شود؛ در مقابل، سیستم‌های استخوان‌لنگر پس از دوره نقاهت جراحی، فشار کمتری به بافت‌های سطحی وارد می‌کنند.

تصمیم‌گیری برای انتخاب میان این دو، معمولا به سن بیمار، ضخامت استخوان جمجمه و تمایل فرد برای انجام یک جراحی سرپایی بستگی دارد.

تفاوت سمعک CROS و BiCROS چیست؟

تفاوت اساسی میان تکنولوژی کراس و بای‌کراس، صرفا به وضعیت شنوایی گوش بهتر (گوش گیرنده صدا) بازمی‌گردد. در سیستم CROS، گوش بهتر فرد دارای شنوایی کاملا طبیعی یا بسیار نزدیک به طبیعی است؛ بنابراین دستگاه قرارگرفته روی این گوش، فقط وظیفه پخش صداهای ارسال‌شده از گوش ناشنوا را دارد و هیچ‌گونه تقویتی روی فرکانس‌های محیطی انجام نمی‌دهد.

در مقابل، در سیستم BiCROS، گوش بهتر نیز دچار افت شنوایی حسی‌عصبی یا آمیخته است و بدون دریافت تقویت، قادر به درک مکالمات نیست. بنابراین، دستگاه موجود روی گوش بهتر، دو وظیفه هم‌زمان دارد: هم صداهای دریافت‌شده از گوش ناشنوا را پخش می‌کند و هم صداهای محیطی پیرامون گوش بهتر را بر اساس نتایج ادیومتری آن سمت، تقویت می‌نماید.

هر سمعک برای چه نوع کم‌شنوایی مناسب است؟

پیش از بررسی این بخش، باید تأکید کنیم که این موارد صرفا کاربردهای کلی و آکادمیک هستند. انتخاب نهایی سیستم کمک‌شنوایی تنها پس از ارزیابی‌های دقیق ادیولوژیک، بررسی امتیاز تشخیص گفتار و مشورت با پزشک متخصص گوش، حلق و بینی امکان‌پذیر است.

کم‌شنوایی حسی‌عصبی دوطرفه

در کم‌شنوایی حسی‌عصبی، آسیب معمولا در سلول‌های مویی حلزون یا عصب شنوایی رخ می‌دهد. اگر هر دو گوش دارای شنوایی قابل‌تقویت باشند و مسیر مجرای گوش خارجی و پرده صماخ کاملا باز و قابل‌استفاده باشد، بدون شک سیستم‌های انتقال هوایی اولین و منطقی‌ترین گزینه مورد بررسی خواهند بود.

در این شرایط، رسیورهای انتقال هوایی می‌توانند با توجه به میزان افت در هر فرکانس، صدای دقیقی را به پرده گوش برسانند و درک گفتار فرد را در محیط‌های مختلف ارتقا دهند.

کم‌شنوایی انتقالی

کم‌شنوایی انتقالی زمانی رخ می‌دهد که یک مانع فیزیکی، از رسیدن موج صوتی به گوش داخلی جلوگیری کند. انتخاب میان روش هوایی و استخوانی در این حالت، به علت دقیق مسدودی، امکان درمان‌های دارویی یا جراحی و همچنین میزان سلامت گوش داخلی بستگی دارد.

اگر مشکل انتقالی دائمی باشد (مانند آترزی یا بدشکلی مجرا)، سیستم‌های استخوانی با دور زدن این بن‌بست فیزیکی، بهترین عملکرد را برای بازگرداندن شنوایی فرد از خود نشان می‌دهند.

کم‌شنوایی آمیخته

در افت شنوایی آمیخته، فرد هم‌زمان با دو چالش روبه‌رو است: هم مسیر انتقال صدا در گوش خارجی/میانی دچار مشکل است و هم سلول‌های گوش داخلی دچار ضعف شده‌اند. این پیچیده‌ترین حالت برای تنظیم سیستم‌های کمک‌شنوایی است.

برای انتخاب میان دستگاه‌های هوایی یا استخوانی در این افراد، باید قدرت موردنیاز برای جبران افت حسی‌عصبی، میزان ذخیره حلزونی و فاصله آستانه‌های هوایی و استخوانی (Air-Bone Gap) به‌دقت توسط ادیولوژیست محاسبه شود.

ناشنوایی یک‌طرفه

ناشنوایی یک‌طرفه وضعیتی است که در آن یک گوش کاملا از کار افتاده است، اما گوش دیگر سالم است. برای این مراجعان، گزینه‌هایی مانند تکنولوژی CROS یا حتی برخی سیستم‌های پیشرفته هدایت استخوانی (مانند BAHA در سمت ناشنوا) قابل بررسی هستند.

هر دو روش ذکرشده تلاش می‌کنند صدا را از سمت گوش ضعیف‌تر دریافت کرده و به حلزون گوش سالم برسانند. بااین‌حال، عملکرد آکوستیکی آن‌ها، کیفیت صدای انتقالی و شرایط استفاده روزمره در آن‌ها کاملا با یکدیگر متفاوت است.

کم‌شنوایی نامتقارن

اگر در ارزیابی‌ها متوجه شویم یک گوش مطلقا شنوایی قابل‌استفاده ندارد و گوش مقابل نیز دچار درجاتی از کم‌شنوایی است، تکنولوژی BiCROS می‌تواند به‌عنوان یک راهکار مؤثر برای یکپارچه‌سازی دریافت صدا بررسی شود.

البته باید دقت کرد که اگر هر دو گوش امکان دریافت سود از تقویت مستقیم را داشته باشند، گزینه‌های تقویت دوگوشی مستقل باید ارزیابی شوند. هیچ‌گاه نباید صرفا به‌دلیل متفاوت بودن آستانه‌های دو گوش، فورا به سراغ تجویز BiCROS رفت؛ زیرا حفظ شنوایی دوگوشی همیشه در اولویت است.

سمعک انتقال هوایی بهتر است یا استخوانی؟

در کلینیک‌های شنوایی‌شناسی، هیچ‌گاه یک تکنولوژی به‌طور مطلق و برای همه افراد «بهتر» از دیگری در نظر گرفته نمی‌شود. برتری روش انتقال صدا در سمعک کاملا به ویژگی‌های آناتومیک گوش کاربر، سبک زندگی و نتایج تست درک گفتار در نویز وابسته است.

همان‌طور که مشاهده می‌کنید، ادیولوژیست بر اساس شواهد موجود در پرونده پزشکی و نیازهای روزمره فرد، مسیر انتقال صدا را به‌گونه‌ای انتخاب می‌کند که بیشترین سودمندی و کمترین عوارض را برای بیمار به همراه داشته باشد.

آیا در انتخاب نوع تکنولوژی مناسب برای شرایط شنیداری خود دچار تردید هستید؟ انتخاب دستگاه اشتباه نه‌تنها باعث اتلاف هزینه می‌شود، بلکه ممکن است درک گفتار شما را در محیط‌های شلوغ بدتر کند. در کلینیک حانا، ما با انجام ارزیابی‌های تخصصی، مسیر درست انتقال صدا را مختص به ادیوگرام شما تعیین می‌کنیم. برای دریافت مشاوره رایگان، فرم زیر را تکمیل کنید:

آیا CROS و BAHA شنوایی دوگوشی را برمی‌گردانند؟

پاسخ به این سؤال بسیار صریح است: خیر، این سیستم‌ها به معنای واقعی کلمه شنوایی دوگوشی (Binaural Hearing) را برای فرد بازنمی‌گردانند. شنوایی دوگوشی طبیعی زمانی رخ می‌دهد که دو حلزون مجزا، اطلاعات صوتی را به‌صورت مستقل دریافت کرده و مغز این دو سیگنال متفاوت را با هم پردازش کند.

سیستم‌های CROS و BAHA صرفا می‌توانند صدای سمت ناشنوا را به حلزون گوش بهتر منتقل کنند. این کار باعث می‌شود اثر سایه سر کاهش یابد (اثری که باعث افت ۱۵ تا ۲۰ دسی‌بلی فرکانس‌های زیر در عبور از جمجمه می‌شود).

برای درک بهتر، فردی را تصور کنید که در حال رانندگی است و گوش راست او ناشنواست. وقتی سرنشین سمت راست صحبت می‌کند، میکروفون کراس صدا را دریافت کرده و در گوش چپ راننده پخش می‌کند. راننده مکالمه را می‌شنود، اما چون مغز فقط از گوش چپ سیگنال دریافت کرده است، ممکن است راننده برای پیدا کردن منبع صدا، به‌جای سمت راست، به سمت چپ خود نگاه کند. این مثال نشان می‌دهد که شنیدن صدا با جهت‌یابی درست آن متفاوت است.

بنابراین، با وجود استفاده از این سیستم‌ها، کاربر ممکن است همچنان در موارد زیر با محدودیت‌هایی مواجه باشد:

1. جهت‌یابی منبع صدا: مغز قادر به مقایسه زمان رسیدن صدا به دو گوش نیست، بنابراین پیدا کردن جهت صدا دشوار می‌ماند.
2. تشخیص فاصله صدا: تخمین اینکه یک خودرو یا شخص چقدر از فرد فاصله دارد، با چالش همراه خواهد بود.
3. شنیدن در محیط‌های شلوغ: اگر میکروفون سمت کراس در مجاورت منبع نویز (مثلا صدای فن یا همهمه) قرار گیرد، نویز مستقیما وارد گوش سالم شده و درک گفتار را مختل می‌کند.
4. تفکیک هم‌زمان منابع صوتی: جدا کردن صدای دو نفر که هم‌زمان صحبت می‌کنند، به دلیل پردازش تک‌حلزونی، کار سختی است.

مقایسه مزایا و محدودیت‌های روش‌های انتقال صدا

هر روش مهندسی‌شده‌ای برای انتقال صدا، مجموعه‌ای از نقاط قوت و ضعف را به همراه دارد. شناخت این موارد به مراجعان کمک می‌کند تا با انتظاراتی واقع‌بینانه فرایند توان‌بخشی شنوایی خود را آغاز کنند.

باید در نظر داشت که مزایا و محدودیت‌های ذکرشده در این جدول، مطلق نیستند. نتیجه نهایی استفاده از هر کدام از این سیستم‌ها، بیش از هر چیز به انتخاب درست، فیتینگ و تنظیم تخصصی نرم‌افزاری، نوع قالب یا اتصال، و صدالبته میزان سازگاری مغز کاربر با شرایط جدید شنیداری وابسته است.

جمع‌بندی

در این بررسی جامع، با سه مسیر کلی برای مدیریت مشکلات شنیداری آشنا شدیم. سیستم‌های انتقال هوایی با ارسال صدای تقویت‌شده از مجرای گوش به گوش داخلی، مسیر طبیعی شنوایی را شبیه‌سازی می‌کنند. در شرایطی که مسیر طبیعی مسدود باشد، فناوری‌های استخوانی و سیستم‌های پیشرفته BAHA با استفاده از ارتعاش هدفمند جمجمه، گوش داخلی را مستقیما تحریک می‌نمایند. در نهایت، سیستم‌های کراس و بای‌کراس به‌عنوان تجهیزات مسیریابی، صدای سمت مسدود یا ناشنوا را به گوش مقابل هدایت می‌کنند.

مهم است به خاطر بسپاریم که BAHA یک فناوری مستقل نیست، بلکه یک روش اتصال کارآمد در زیرمجموعه هدایت استخوانی است؛ همان‌طور که CROS و BiCROS بر اساس میزان سلامت گوش گیرنده از یکدیگر متمایز می‌شوند. انتخاب نهایی از میان انواع سمعک هرگز بر اساس جذابیت نام دستگاه یا تبلیغات کاتالوگی انجام نمی‌شود؛ بلکه این تصمیم با تکیه بر نتایج دقیق آستانه‌های هوایی و استخوانی، آزمون‌های درک گفتار و ارزیابی جامع بالینی توسط تیم شنوایی‌شناسی و پزشکی اتخاذ می‌گردد.